webmaster, 22 april 2008
Duitsland Duitsland

How to be a kraut

Na een klein beetje oponthoud is ons leven (of iets wat er op lijkt ) in Duitsland eindelijk een beetje op gang gekomen. We beginnen steeds meer te ontdekken hoe we ons hier moeten gedragen. Zo is het hier absoluut niet gepast (of beter gezegd: slim) om in het Nederlands luid iedereen te beroddelen. En laat dat nou net iets zijn wat wij altijd doen! Vooral in landen waar het grootste gedeelte van de mensen geen Nederlands spreekt. Het is ons hier echter al drie keer gebeurd dat we iemand aan het beroddelen waren die wél Nederlands sprak.
De eerste keer ging het over de strebercultuur die hier nogal heerst (wij vermoeden dat Duitsers geen woord voor “zesjescultuur” hebben. En laat dat nou óók net iets zijn waar wij graag aan meedoen… ). Op college zat de rij voor ons vol met streberige Duitsers, die altijd heel graag vooraan willen zitten om een goede indruk te maken. Femke zei: “Je kunt wel zien welke kontlikkers er weer vooraan zitten.” En direct draaide een meisje zich om en zei: “Naar jullie was ik op zoek! Jullie zijn Nederlands hè?”
De tweede keer was afgelopen zondag, toen we met de bus naar ons huis gingen. We zaten alle Duitsers die om ons heen te vinden waren weer af te zeiken, zegt een man tegen ons: “Waarom slepen jullie toch altijd zoveel mee naar huis? Kun je je was niet doen in het ziekenhuis?” Wij ons hardop afvragen of dat dan kan, je was doen in het ziekenhuis, zegt die man: “Dat moet je mij niet vragen, jullie lopen stage in het ziekenhuis!” De derde keer was het allemaal een beetje pijnlijker. We zaten te eten in de Mensa, de kantine (ja, Wim, die heb je hier ook…) en van tevoren hadden we een campustas voor studenten gekregen met allemaal gratis dingen erin. We zaten bij een bejaarde vrouw aan tafel te eten en die had drie van die tasjes :S. Dat vonden wij een beetje vreemd en ons kennende lieten wij dat weer duidelijk merken aan elkaar . Zegt die vrouw later: “Zijn jullie Nederlandse meisjes?” Blijkt dat zij Nederlands studeert aan de universiteit. “Ik wilde zeggen: eet smakelijk.” Beetje schaamtelijk allemaal…
De colleges zijn hier best wel saai, om eerlijk te zijn. Hoe enthousiast we eerst waren, zo ongeïnteresseerd hangen we er nu alweer bij. Het lastige is gewoon ook, dat we drie literatuurvakken hebben en dat het daarbij steeds gaat om fenomenen uit de Duitse media en die kennen wij niet, dus kunnen we er ook niet echt over mee praten. Bovendien doen ze hier niet aan tentamens, dus de druk om aantekeningen te maken is ook niet zo hoog.
Maar goed, op zich gaat het verder best okay hier! Dat eerste meisje dat op zoek was naar ons, omdat wij Nederlands zijn, is echt superaardig. Zij geeft Nederlands hier aan de universiteit en vroeg of wij haar misschien een keer wilden helpen als ze mondelingen af moet nemen bij haar leerlingen. Ook gaan we een keertje wat leuks met haar doen. Dat is wel fijn, want echte vrienden hebben we nog niet echt gemaakt hier… Behalve onze huisgenoten natuurlijk, die zijn superaardig. Ze hebben Femke voor haar verjaardag een boekje gegeven met de titel: “How to be a kraut”, opdat wij maar echte Duitsers mogen worden… En we zijn hard op weg, als afsluiting hier weer een paar woorden uit de Duitse jongerentaal:

Sich aufbitchen: je opmaken
Sich abbitchen: je make-up er weer afhalen
Schwanzmütze: condoom
Karussellfleisch: Kebab
MOF: Mensch ohne Freunde: mens zonder vrienden
En naast Tittenfisch en Schnitzelfriedhof hebben ze nóg een woord voor de dikzakjes onder ons: Lebensmittelschwangere: ja… dikzak dus…
En voor Gilian: Dachhase: dan weet hij wel genoeg !

Verras Hannah en Femke in Duitsland met een belletje via HalloBuitenland.nl